แด่คนหลงทาง

ผมเป็นบุคคลๆหนึ่งที่เกิดในเมื่องไทย ผมสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าคนอื่นๆจะมีใครเป็นเหมือนผมบ้าง คุณเชื่อไหมว่า ผมไม่รู้ตัวเองว่าผมต้องการอะไร ไม่รู้ว่าความฝันของผมคืออะไร ทุกวันนี้ผมเรียนวิศวกรรมศาสตร์ เรียนก็เพื่อให้จบ โดยที่ผมไม่อยากไปทำงานเพื่อเป็นลูกจ้างเค้า เอ๊ะ! อย่างนี้จะเรียกความฝันได้ปล่าว แต่สิ่งหนึ่งที่ผมโดนปลูกฝังในหัวสมองอันน้อยนิดของผม ว่า ผมต้องตั้งใจเรียน ทำเกรดดีๆ จบไปมีงานทำในตำแหน่งโตๆเงินเดือนมากๆ ชีวิตจะได้มีความสุข ผมจึงเกิดความสงสัย หากผมมีเงินเดือนมากๆมันจะมีความสุขจิงหรอ จนกระทั่งผมได้ไปฝึกงาน ผมได้ค้นพบว่า เมื่อผมทำงานแล้วไมมีเงินที่จะไปจับจ่ายใช้สอยโดยที่ไม่ต้องขอเงินที่บ้าน จะไปเที่ยวไหนก้ได้ อยากทำอะไรก้ทำ และได้คำว่าเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่สิ่งที่ผมต้องสูญเสียไปคือ ชีวิต ในที่นี้ผมไม่ได้หมายถึงตายน่ะ เพราะถ้าตายไปผมคงไม่ได้มาเขียนสิ่งนี้ แต่ชีวิตในที่นี้คือ เวลาในการใช้ชีวิต วันหนึ่งผมทำงานตั้งแต่แปดโมงเช้า เลิกงาน ห้าโมงเย็น ทำโอทีต่อจนถึง สองทุ่ม กลับถึงห้องสามทุ่ม อาบน้ำกินข้าว เสร็จสี่ทุ่ม อีกชั่วทำสิ่งที่อยากทำ เช่น ดูหนัง เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ ถึงห้าทุมต้องเข้านอน เพื่อจะได้ตื่นเช้าเพื่อทำงานในเวลา แปดโมง วันๆหนึ่งผมได้ใช้ชีวิตจริงๆเพียงแค่ชั่วโมงเดียว มาถึงตรงนี้คุณลองถามตัวเองว่าตอนนี้ที่คุณทำนั้นเป็นความสุขจิงไหม คุณทำงานเพื่ออะไร แล้วงานได้ตอบสิ่งที่คุณต้องการหรือปล่าว ณ วันนี้ผมเองก็ยังตอบคำถามที่ติดอยู่ในใจของผมไม่ได้ว่าความสุขที่ผมต้องการคืออะไร แต่ผมเชื่อย่างหนึ่งว่าถ้าเมื่อไรก้ตาม ที่เราไม่หยุดค้นหา สักวันเราจะได้รู้คำตอบที่แท้จริงของคำถาม คืออ